«Θα σε κάνει
άντρα ο στρατός», «Εσείς δεν ξέρετε, δεν πήγατε στρατό», «Οι γυναίκες δεν θα
άντεχαν ούτε μια μέρα στο στρατό» και άλλα πολλά παρόμοια είναι αυτά που αναπαράγονται
υπό το πρίσμα των φαλλοκρατικών αντιλήψεων σχετικά με τη στρατιωτική θητεία. Ο
στρατός παρουσιάζεται σαν μία διαδικασία ενηλικίωσης για τους άνδρες, στο
στρατό ανδρώνεσαι, δηλαδή αναθρέφεσαι, παίρνεις βιώματα, μεγαλώνεις και
ωριμάζεις, συνήθως μέσα από δυσκολίες και αντιξοότητες.
Παράλληλα δε, ο
στρατός λειτουργεί σαν ένα ανδρικό άβατο για το οποίο οι γυναίκες δεν έχουν
λόγο να εκφέρουν γνώμη και, καθώς αυτές δεν θα υπηρετήσουν στο στρατό, δεν θα
περάσουν φυσικά την αντίστοιχη διαδικασία ενηλικίωσης. Ως εκ τούτου, οι
γυναίκες παραμένουν στη ζωή τους εξαρτώμενες, καλομαθημένες, αφελείς,
κοροϊδευτικά ευαίσθητες. Γιατί; Μα γιατί δεν πήγαν στο στρατό, πολύ απλά!
Σκέφτομαι την
αντίστοιχη διαδικασία ενηλικίωσης για τη γυναίκα, όπως μας «σερβίρεται» από την
κοινωνία. Δυστυχώς, δε μπορώ να ορίσω μία ηλικία μεγαλύτερη από αυτή της πρώτης
εφηβείας, ίσως εκεί κοντά στα 11-12 χρόνια, όπου ένα κορίτσι βιώνει αλλαγές στο
σώμα. Ψηλώνει, μεγαλώνει το στήθος της, φαρδαίνει η λεκάνη της, αλλαγές τόσο
φυσικές και παράλληλα τόσο σκανδαλιστικές για την πατριαρχική κοινωνία. Ότι
έχεις μάθει μέχρι εκείνη την ηλικία, τι να προσέχεις όταν μεγαλώσεις, πώς να
φέρεσαι όταν μεγαλώσεις, τι να φοράς όταν μεγαλώσεις, ήρθε η ώρα να τα κάνεις
πράξη. Μεγάλωσες!




