Πες το δυνατά: Η πατριαρχία δολοφονεί!

Η γυναίκα της Κέρκυρας δολοφονήθηκε από τον πατέρα της. Γιατί δεν ενέκρινε τον αγαπημένο της. Γιατί σύμφωνα με τους νόμους της πατριαρχίας «κόρη του είναι ό,τι θέλει την κάνει» αφού  το σώμα της γυναίκας, το πνεύμα της, την κοινωνική και την επαγγελματική της ζωή, την ορίζει ο πατέρας, ο αδερφός ή ο σύντροφος. Κι αν η επιθυμία της είναι κόντρα στην επιθυμία του αφέντη τόσο το χειρότερο για την ίδια. Για το σώμα της, το πνεύμα της τη ζωή της.

Η γυναίκα της Ρόδου δολοφονήθηκε γιατί αρνήθηκε να παραδώσει το σώμα της στις ορέξεις δύο νεαρών. Γιατί σύμφωνα με τους νόμους της πατριαρχίας για να φτάσει μια γυναίκα ως το σπίτι ενός άνδρα σημαίνει ότι «τα θέλει» κι αν δεν τα θέλει στην πραγματικότητα βιάζεται ή δολοφονείται. Και ποιος θα κατηγορήσει σύμφωνα με τους νόμους της πατριαρχίας έναν άνδρα που το θύμα βρέθηκε στον χώρο του; Εξάλλου τα ΜΜΕ πρώτα απ’ όλα θα αναρωτηθούν «Κι αυτή τι γύρευε εκεί τέτοια ώρα» έτσι δεν είναι;

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Πελετίδης για τις «Λευκές Νύχτες»: «Ποιος από εσάς ρώτησε τους εργαζόμενους;»

Ο Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας και ο πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου πήραν απόφαση για παράταση του ωραρίου λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων της Πάτρας μέχρι τις 11 το βράδυ το Σάββατο 19 Ιανουαρίου, την ημέρα δηλαδή της έναρξης του πατρινού καρναβαλιού. 

Συγκεκριμένα, η απόφαση ελήφθη από το Περιφερειακό Συμβούλιο μετά από πρόταση του Προέδρου του Εμπορικού Συλλόγου, αλλά και αντίστοιχη εισήγηση του Αντιπεριφερειάρχη Αχαΐας. 

Η Δημοτική Αρχή της Πάτρας και ο δήμαρχος, Κώστας Πελετίδης, τάσσονται κατά της απόφασης αυτής.  

Ο δήμαρχος της Πάτρας σε παρέμβασή του, διερωτήθηκε «Ποιος από εσάς ρώτησε τους εργαζόμενους;», ενώ επισήμανε πως οι «Λευκές Νύχτες» και οι «Μαύρες Παρασκευές» είναι εις βάρος των εργαζομένων και των μικρομεσαίων επιχειρηματιών. 

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

«Να με σκοτώσουν, να με καταδικάσουν ή να με πουν πουτάνα;»

Μερικές φορές το να είσαι γυναίκα δεν είναι μόνο δύσκολο, αλλά κι αδιέξοδο.
* Ο τίτλος από το εξαιρετικά εύστοχο σχόλιο του σκιτσογράφου John Antóno, που συνοδεύει το άρθρο.

Ένα κορίτσι 14 χρονών ξεκινάει να πάει στο φροντιστήριο. Το μάθημα τελειώνει στις 18:00 και ξεκινάει να γυρίσει στο σπίτι του που βρίσκεται ακριβώς απέναντι σε μια φιλήσυχη γειτονιά των προαστίων της Αθήνας. Ένας άντρας που επιβαίνει σε μια μηχανή προλαβαίνει στο μεταξύ να του κλείσει τον δρόμο, να το αρπάξει από το μπράτσο και να του πει: «θα σου γ@μησω το μουν@ απόψε». Ευτυχώς ένα αυτοκίνητο στρίβει εκείνη την ώρα στον δρόμο κι εκείνος φεύγει. Είναι ένας άντρας 45 περίπου χρονών που μένει 2-3 στενά παραπάνω.
Ένα άλλο κορίτσι έχει κλείσει τα 22 και πιάνει την πρώτη της δουλειά. Ένα πρωί ο διευθυντής την καλεί να τον βοηθήσει να κάνουν μια δουλειά στην αποθήκη. Την στριμώχνει σε έναν τοίχο, ακινητοποιεί τα χέρια της και προσπαθεί να την φιλήσει και να πιάσει το στήθος της. Εκείνη προσπαθεί να ξεφύγει αλλά είναι πολύ μεγαλόσωμος για να τα καταφέρει. Ευτυχώς η πόρτα ανοίγει ξαφνικά και μπαίνει μέσα στον χώρο ένας άλλος εργαζόμενος. Για τις επόμενες μέρες προσπαθεί να βάλει εμπόδια στη δουλειά της. Μετά αρχίζει να τις στέλνει χυδαία μηνύματα... για χρόνια.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Κακοποίηση και Προστασία παιδιών στην Ελλάδα: Ένα μεγάλο πρόβλημα

Τις μεγάλες ελλείψεις στο σύστημα προστασίας των παιδιών, υπογραμμίζουν ειδικοί. Δεκάδες περιστατικά κακοποίησης κάθε χρόνο το αποδεικνύουν, ενώ πολλά άλλα μένουν κρυφά.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούριο, καθώς η Ελλάδα ποτέ δεν είχε το κατάλληλο σύστημα για τα παιδιά που πέφτουν θύματα κακοποίησης.  Η χρηματοπιστωτική κρίση συχνά ευθύνεται για τις ανεπάρκειες των κοινωνικών υπηρεσιών, ωστόσο, ο Γιώργος Νικολαΐδης, παιδοψυχίατρος και επικεφαλής του τμήματος Ψυχικής Υγείας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, μιλώντας σε έρευνά του Al Jazeera είναι επιφυλακτικός με μια τέτοια γενίκευση, παρά το γεγονός ότι στο δικό του ίδρυμα υπήρχαν περικοπές στο προσωπικό σε ποσοστό πάνω από 50%.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Ανατρέποντας τα στερεότυπα για τον αυτισμό

Όταν ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Φρανσουά Φιγιόν μίλησε "απαξιωτικά" για τον αυτισμό παραμονές των προεδρικών εκλογών, ο Ουγκό Οριό το αποφάσισε, θα κατέβαινε υποψήφιος με το Κόμμα της Νευροδιαφορετικότητας! Ήθελε να δώσει τον λόγο στους πολίτες που το θέμα αφορά άμεσα...
"Δεν είμαι αυτιστικός", επανέλαβε τρεις φορές ο Φιγιόν (πρωθυπουργός από το 2007 έως το 2012) μιλώντας τον Μάρτιο του 2017 στο δελτίο ειδήσεων του δικτύου France 2 ενόψει των εκλογών. Ήταν φυσικό να προκαλέσει οργή στους 500.000 συμπατριώτες του που έχουν μια μορφή αυτισμού, στους οικείους τους, στις οικογένειές τους, στους επαγγελματίες της υγείας, οι οποίοι σύμφωνα με τον Οριό υπολογίζονται σε περίπου πέντε εκατομμύρια στη Γαλλία.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Upcoming Training Courses and Study Sessions for You!

Training Course 2-9 February 2019 | Former Yugoslav Republic of Macedonia
Training Course for Facilitators and Organizers “Road to the Future”
​Application deadline (24h CET): 5 January 2019
This activity is for participants from Austria, Belgium - DE, Belgium - FL, Belgium - FR, Bulgaria, Finland, Former Yugoslav Republic of Macedonia, France, Germany, Italy, Malta, Poland, Slovenia, Spain


Training Course 3-9 March 2019 | Latvia
POWER - Project Factory for Empowerment of Young People in and after Imprisonment
Application deadline (24h CET): 6 January 2019
This activity is for participants from Russian Federation, Eastern Partnership countries , Erasmus+: Youth in Action Programme countries


Training Course 31 January - 6 February 2019 | Olde Vechte Foundation, Ommen, Netherlands
Training for Trainers
Application deadline (24h CET): 6 January 2019
This activity is for participants from Erasmus+: Youth in Action Programme countries

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου δε γελάνε πάντα

Του Δημήτρη Βεργίνη

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου ζουν, και κυρίως πεθαίνουν, κάπως διαφορετικά από ό,τι θα έπρεπε. Τα κορίτσια στον πλανήτη μου, τα λένε Ελένη κι Αγγελική. Καν τα ονόματά τους δε διαλέγουν. Μεγαλώνουν και τα φέρουν ως υπενθύμιση κάποιας Ελένης και κάποιας Αγγελικής που πέρασαν νωρίτερα και σίγουρα, λιγότερο ή περισσότερο, έζησαν με φόβους και λόγους όμοιους που κι εκείνες δεν τις άφηναν να γελάνε πάντα.

Τα κορίτσια στον πλανήτη μου τα βιάζουν για τον τρόπο που ντύνονται, για το μάκρος της φούστας τους, γιατί πίνουν μόνες ποτό σε ένα μπαρ, γιατί αφήνουν ένα σεξουαλικό υπονοούμενο σε μια κουβέντα. Είναι τα τσουλάκια των πάρτυ, οι πουτάνες της παρέας, οι ντροπές της οικογένειας. Έχουν «ναι» ξεκάθαρα και «όχι» ανύπαρκτα. Κι αν κάποια στιγμή αρθρώσουν μερικά «όχι» δεν είναι άλλο από «ναι» σε αναμονή, από «ναι» που δε βρήκαν τον κατάλληλο άντρα ή την κατάλληλη στιγμή να ειπωθούν. Κι όταν λέγονται όμως, ακόμη κι αν είναι δυνατά, κρυστάλλινα «όχι» χρησιμοποιούνται καταπώς κρίνονται απ’ τις περιστάσεις κι εν τέλει αγνοούνται καταπώς τους πρέπει.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.