Αποκατάσταση της αλήθειας: Ομοφυλόφιλοι στην Κούβα και ‘στρατόπεδα συγκέντρωσης’

Αναδημοσίευση από το πολύ αξιόλογο μπλογκ Sierra Maestra

Παρακάτω ακολουθούν απαντήσεις, προς αποκατάσταση της αλήθειας, από απαντήσεις που δίνει η Μαριέλα Κάστρο, σε διάφορα ερωτήματα που έχουν τεθεί κατά καιρούς γύρω από το θέμα των ομοφυλόφιλων στην Κούβα, της αντιμετώπισης τους και των λεγόμενων «στρατοπέδων συγκέντρωσης».

Η Μαριέλα Κάστρο Εσπίν έχει χειραφετηθεί από την κληρονομιά της οικογένειάς της. Ανιψιά του Φιντέλ Κάστρο, ιστορικός ηγέτης της κουβανικής επανάστασης, και κόρη του Ραούλ Κάστρο, σημερινός πρόεδρος της Κούβας, η Μαριέλα δεν έχει κερδίσει την διεθνή αναγνώριση χάρη στο όνομά της, αλλά από τη δράση της υπέρ του δικαιώματος στη σεξουαλική διαφορετικότητα.
Διευθύντρια του Κέντρου Σεξουαλικής Εκπαίδευσης (CENESEX), κάτοχος Πτυχίου Ψυχολογίας και Παιδαγωγικής και μεταπτυχιακού διπλώματος στη σεξουαλικότητα, η Μαριέλα Κάστρο ανέλαβε την προστασία των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων, των τρανσέξουαλ και των λεσβιών και επέτρεψε τη κοινότητα αυτή από το να βρίσκεται στο περιθώριο, στο οποίο η κοινωνία την είχε τοποθετήσει.

Απεβίωσε ο Φιντέλ Κάστρο σε ηλικία 90 ετών

Ο πατέρας της κουβανικής επανάστασης Φιδέλ Κάστρο απεβίωσε χθες Παρασκευή το βράδυ στην Αβάνα σε ηλικία 90 ετών, ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Κούβας και αδελφός του Ραούλ Κάστρο, ο οποίος τον διαδέχθηκε στην εξουσία το 2006.
«Ο κομαντάντε της κουβανικής επανάστασης απεβίωσε στις 22:29 το βράδυ», (05:29 σήμερα Σάββατο ώρα Ελλάδας) είπε ο Ραούλ Κάστρο σε διάγγελμά του το οποίο μετέδωσε απευθείας η δημόσια τηλεόραση της Κούβας.
«Οι λεπτομέρειες της επικήδειας τελετής θα ανακοινωθούν» αργότερα, πρόσθεσε σε αυτό το σύντομο διάγγελμα που καταλήγει με ένα βροντερό: "Hasta la victoria siempre!" ("Μέχρι τη νίκη" ) τη γνωστή φράση-ορόσημο του κομαντάντε.
Ο «Λίδερ Μάξιμο», που κυβέρνησε τη χώρα του με σιδηρά πυγμή από την επανάσταση του 1959 και είχε αψηφήσει την αμερικανική υπερδύναμη για περισσότερο από μισό αιώνα, παραχώρησε την εξουσία στον αδελφό του Ραούλ από το 2006 έπειτα από εντερική αιμορραγία.
Το 2011 εγκατάλειψε και τις τελευταίες επίσημες αρμοδιότητές του, παραχωρώντας το αξίωμα του πρώτου γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας (PCC) στον Ραούλ, ο οποίος ήταν δεύτερος στην ιεραρχία του κόμματος από την ίδρυσή του το 1965.

Η Λισαβόνα του Φερνάντο Πεσσόα, 81 χρόνια από τον θάνατό του

της Νατάσας Καραθάνου

...Χάραζε βιαστικά στο χαρτί τις λέξεις, ανασηκώνοντας συχνά το κεφάλι και κοιτώντας την διπλανή, άδεια καρέκλα, σα να απευθυνόταν σε κάποιον φανταστικό ακροατή, σε κάποιο ίσως ετερώνυμό του. ΄Αξαφνα σηκώνεται και κατευθύνεται στο ταμείο. "Δύο, έξι, οκτώ" λέει αινιγματικά, βγαίνει έξω και ενώνεται με το μαύρο της νύχτας. Πηγαίνοντας να καθαρίσει το τραπέζι, ο σερβιτόρος βρίσκει πεσμένο στο έδαφος ένα χαρτί:
      "Δεν έχω φιλοδοξίες μητ΄επιθυμίες.
Να΄μαι ποιητής δεν ειν΄φιλοδοξία δική μου.
Είναι δικός μου τρόπος να΄μαι μόνο"
      Όσο για τον ταμία, αυτός ήξερε να αποκρυπτογραφεί τα λόγια του περίεργου πελάτη. Δύο( tostoes= νόμισμα) ήταν η τιμή για ένα κουτί σπίρτα, έξι για ένα ποτήρι Macieira μπράντι και οκτώ για ένα πακέτο τσιγάρα Bons.
      Η ψηλόλιγνη μαυροντυμένη φιγούρα κατεβαίνει αργά τη Rua Garret αφήνοντας πίσω την μυρωδιά από το τσιγάρο.... Περπατάει και η ματιά απλώνεται στους περαστικούς που τον προσπερνούν. Οι σκέψεις αντηχούν στο μυαλό του.

Κυριακάτικο Καφενείο: με εννιά λύρες και ένα νταούλι

Η παράδοση, η μουσική, ο χορός, οι μεζέδες συναντάνε την αλληλεγγύη σε ένα Κυριακάτικο Καφενείο διαφορετικό από αυτά που μέχρι σήμερα έχουμε οργανώσει...

Η ποντιακή παράδοση ξέρει από ξεριζωμό... ξέρει από προσφυγιά!!!

Υποδεχόμαστε το Σύνολο Ποντιακής Λύρας του Νίκου Κοτταρίδη, το οποίο αποτελείται από μαθητές των Πολιτιστικών Συλλόγων του Δρεπάνου, του Κλείτου και της Σχολής του Ν. Κοτταρίδη στην Κοζάνη.

Μαζί μας θα είναι:

Στις λύρες οι:

Νίκος Κοτταρίδης,

Μαρία Σοφία Αραπίδου,

Σάββας Βαββουλίδης,

Χρήστος Ελευθεριάδης,

Φώτης Ταχτσίδης,

Ραφαήλ Τσανίδης,

Θεόδωρος Τσαουσίδης,

Παναγιώτης Χαλβατζής και

Ελένη Χαλκίδου.

Στο νταούλι ο Κώστας Κελεσίδης.

Στην ερμηνεία ο Τάσος Παρχαρίδης.

Τα Κυριακάτικα Καφενεία αποτελούν ανοιχτούς χώρους αλληλεγγύης, όπου διασκεδάζουμε, κουβεντιάζουμε, ακούμε ωραίες μουσικές και προαιρετικά στηρίζουμε οικονομικά τη λειτουργία του χώρου και των δράσεων της ΑΡΣΙΣ Κοζάνης.

Σας περιμένουμε!!!

Το Μουσικό Σχολείο Αλίμου «σπάει» το τείχος του μίσους στη Γερμανία

της Τζένης Τσιροπούλου

Από τη μία μεριά του μισοχτισμένου τείχους βρίσκονταν 160 ανήλικα προσφυγόπουλα. Από την άλλη μεριά του τείχους, μια ορχήστρα συνομήλικών τους έβγαλε τα βιολιά, τις κιθάρες και τα ακορντεόν και άρχισε να παίζει μουσική της Ελένης Καραΐνδρου και του Μάνου Χατζιδάκι, κατά των συνόρων και υπέρ της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Εν τω μεταξύ οι μελωδίες των παιδιών μπλέκονταν με τους ήχους από τις μπουλντόζες που συνέχιζαν να υψώνουν το τείχος του μίσους στη φτωχογειτονιά της Γερμανίας.

«Οι φωνές γκρεμίζουν το τείχος. Φίλοι από την Ελλάδα». Μήνυμα που άφησαν οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Αλίμου.

Στη φτωχή συνοικία του Neuperlach Sud στο Μόναχο της Γερμανίας, όπου ζουν αρκετοί μετανάστες, Έλληνες και Τούρκοι, η τοπική κοινωνία διαμαρτυρήθηκε για τα 160 ανήλικα προσφυγόπουλα που μεταφέρθηκαν εκεί και ζήτησε να χτιστεί τείχος για να τους «προστατέψει» από το θόρυβο αλλά και την πτώση της αξίας των σπιτιών τους. Το αίτημά τους έγινε αποδεκτό από δικαστή του Μονάχου και οι μπουλντόζες δουλεύουν αδιάκοπα.

Χρόνης Μίσσιος: Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται…

 Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.
Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;
Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος.
Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;
Έτσι, μ’ αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μάς είναι βάρος.  Γιατί δε ζούμε…  κατάλαβες;
Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’την αρχή.
Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν “αξίες”, σαν “ανάγκες”, σαν “ηθική”, σαν “πολιτισμό”.
Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. 
Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας…
Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ’ αφήσαμε, γι’ αυτό το αύριο, που δεν θα ‘ρθει ποτέ…
Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως:
Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.
Όμως, τ’ αφήσαμε για αύριο.
Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.
Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε!
Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. 
Την καταντήσαμε έναν καθημερινό -χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης- θάνατο!
Διότι, αυτός είναι θάνατος!
Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος. Είναι μετάβαση.
Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί, θα δώσεις χάρη κι ομορφιά, όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει…
Ήρθανε να την πάρουνε, και η Μαρία, είπε το “όχι”, με τον πιο αμετάκλητο τρόπο.
Πήγαμε στην κηδεία της. Και τί άκουσα τον παππά να λέει;
“Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει”…
Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε.

Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια…

από http://www.nostimonimar.gr/

Πρόσφυγες για τους πρόσφυγες

Ίσως δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός ο αριθμός των 600, περίπου, προσφύγων που φιλοξενούνται από τα τέλη Αυγούστου σε 7 ξενοδοχεία των ορεινών χωριών των Γρεβενών. Μια διαμονή που περιλαμβάνει ανθρώπους-πολλά παιδιά-συναισθήματα, αγωνίες, αβεβαιότητες και πολλές ανάγκες. 

Η ΑΡΣΙΣ Κοζάνης, σε συνεργασία με την Κίνηση Πολιτών Κοζάνης και το Κοινωνικό Φαρμακείο, συγκέντρωσε το Σάββατο 5 Νοεμβρίου ρουχισμό και κάποια φάρμακα για να βοηθήσει στις βασικές ανάγκες των ανθρώπων εκεί. Ως εδώ αυτονόητο.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης δράσης ήταν ότι την ανέλαβαν και την διεκπεραίωσαν Σύριοι πρόσφυγες που μένουν ήδη στην Κοζάνη! Δηλαδή, τους επισκεφτήκαμε σε ξενοδοχείο των Γρεβενών όπου διαμένουν, μίλησαν μαζί τους στη γλώσσα τους, έδωσαν και πήραν χαμόγελα…στα Αραβικά, κατέγραψαν συγκεκριμένες ανάγκες τους σε ρουχισμό  και φάρμακα, τα ετοίμασαν και τα στείλαμε όλοι μαζί στα Γρεβενά! Με επιμέλεια, σχολαστικότητα κι ενδιαφέρον.

Όσο τα προγράμματα μετεγκατάστασης συνεχίζουν να έχουν ρυθμούς χελώνας και οι συμφωνίες περί δίκαιης κατανομής κι αναλογικότητας (στις χώρες της ΕΕ) να μένουν στα αζήτητα, οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι σε αναμονή, εκτοπισμένοι στα Γρεβενά, στα νησιά και αλλού. Ψυχολογικά αλλά και σωματικά εξαντλημένοι. Κι ο δύσκολος χειμώνας είναι μπροστά.

Οπότε απαιτείται εγρήγορση και συμμετοχή. Απ’ όλους.